Een tien jaar geleden voelde ik een diep gemis. Ik stopte met mijn ontwerpbureau en verdiepte me in mijn redenen van bestaan, wat me bezielt,  mijn drive is. In die tijd ontmoette ik de vrouw die me in 2001 het ouderschap schonk. Met het vaderschap kwamen de antwoorden op mijn vragen. Het bracht mij het gevoel achter de emoties.  De basis van waaruit ik commentaar wil   leveren en in wisselwerking wil zijn met de wereld om mij heen. Er vormde in mij wat ik nu ken als :    de vorm van water. Het water is voor mij een mooie synoniem met wat ik zie als het in vrijheid deelnemen aan de werkelijkheid. En hoe beter dan dit te gaan toetsen en ontwikkelen in wat letterlijk op het water drijft en vaart. De schuit is onze waarheid en het water de werkelijkheid om ons heen.
Naast mijn woon en leef projecten begon ik acht jaar geleden met het ontwerpen en bouwen van schepen. Mijn schepen zijn ruimtes waar je als passagier de deelname voelt en niet langer toeschouwer bent. Het gaat mij om het water te er-varen.
Installaties, toegepaste meubelen, woon en werk projecten, tuinontwerpen, schepen.  Het zijn de producten van mijn leven. Sinds een jaar heb ik een oude handschoen weer opgepakt en maak nu mijn beelden. De eerste serie bronzen beelden is klaar. Ze verhalen specifieker nog van wat ik zie als ‘het gevoel voorbij de emoties’, ze spreken van liefde voor het zelf en de wereld om ons heen. middels mijn schilderijen en beelden nodig ik de kijker uit mee te gaan in wat de beelden tonen. Mijn werk gaat over deelname, overgave en van het weten in mijn commentaar. Mijn vorm van water.